Gdyński maratończyk zamknął karierę w Bostonie. Na mecie miał cały świat

W Bostonie Piotr Suchenia domknął historię, która zaczęła się ćwierć wieku wcześniej i prowadziła przez kilka kontynentów. Gdynianin, od lat związany z Gdyńskim Centrum Sportu, nie wybrał przypadkowej mety – stanął na linii jednego z najstarszych i najbardziej wymagających maratonów na świecie. Ostatni start nie był więc zwykłym biegiem. To było zamknięcie rozdziału, w którym liczyły się upór, odporność i chłodna głowa.

• Od Wrocławia do korony świata tak rodziła się długa droga
• Boston nie wybacza niczego podbiegi, zbiegi i Heartbreak Hill
• Meta przyszła po walce i pożegnaniu na własnych zasadach

Od Wrocławia do korony świata tak rodziła się długa droga

Piotr Suchenia wszedł do maratońskiego świata bez wielkiego rozgłosu. Pierwszy start zaliczył we Wrocławiu 21 kwietnia 2002 r. i od razu pokazał, że królestwo długiego dystansu będzie dla niego czymś więcej niż jednorazową próbą. W kolejnych latach zbierał doświadczenie w dużych europejskich miastach, ale równie chętnie wybierał trasy mniej oczywiste, z charakterem i własną historią.

Właśnie z takich startów ułożyła się jego biegowa biografia. W dorobku ma między innymi zwycięstwa i mocne występy na Biegunie Północnym, Antarktydzie, dwukrotnie na Spitsbergenie oraz w Ugandzie. To z takich miejsc rodzi się opowieść o zawodniku, który nie gonił wyłącznie za czasem, ale szukał też wyjątkowego tła dla każdego kolejnego finiszu.

• debiut maratoński – Wrocław, 21 kwietnia 2002 r., 2:48:08
• rekord życiowy – Frankfurt, 2012 r., 2:29:34
• nietypowe triumfy – Biegun Północny, Antarktyda, Spitsbergen i Uganda

„Wiedziałem, że to ostatni raz, więc postanowiłem pobiec mocno i spróbować złamać trójkę” – mówił Piotr Suchenia o swoim pożegnaniu z ulicznym maratonem.

Boston nie wybacza niczego podbiegi, zbiegi i Heartbreak Hill

Tegoroczny Boston Marathon był dla niego nie tylko kolejnym startem, ale też sprawdzianem na finał całej kariery. Trasa prowadzi z Hopkinton do samego serca Bostonu i słynie z tego, że nie oddaje niczego za darmo. Podbiegi, zbiegi, rytm, który łatwo zgubić, i odcinek między 15. a 21. milą, gdzie czeka słynne Heartbreak Hill – to wszystko tworzy bieg, który potrafi rozebrać zawodnika na części.

Suchenia musiał wcześniej wywalczyć prawo startu. Minimalny czas kwalifikacyjny w jego kategorii wiekowej wynosił 3:15, a przepustkę zdobył na Spitsbergenie po powrocie z Everest Marathon, uzyskując 2:59:47. To pokazuje, jak precyzyjnie trzeba planować drogę do Bostonu. Tu nie wystarcza nazwisko ani doświadczenie. Liczy się konkret, minuta po minucie.

„Do ostatniej chwili nie wiedziałem, który z nich wybrać” – wspominał, opisując dylemat między walką o wynik a spokojnym przeżyciem ostatniego maratonu ulicznego.

Na trasie szybko okazało się, że Boston będzie wymagał pełnej koncentracji. Zmiany nachylenia wybijały z rytmu, nogi pracowały pod dużym obciążeniem, a każdy kilometr kosztował więcej niż zwykle. Nawet Heartbreak Hill, które dla wielu maratończyków urasta do rangi symbolu, tym razem nie stało się dla niego punktem zwrotnym w najgorszym znaczeniu. Stracił tam tylko około 18 sekund na kilometr, ale cały czas musiał pilnować tempa.

Meta przyszła po walce i pożegnaniu na własnych zasadach

Najtrudniejsze przyszło po podbiegach. Ostatnie kilometry często są w maratonie najbardziej bezlitosne i właśnie tam organizm zaczyna wystawiać rachunek za wcześniejsze decyzje. U Suchei też nie brakowało sygnałów ostrzegawczych – bolesnych, ale jeszcze nie zatrzymujących. Pojawiły się skurcze, ciężar w nogach i wyraźne zmęczenie mięśni, jednak doping tysięcy ludzi przy ulicach Bostonu niósł go do końca.

„Czułem, że maraton nie chce mnie puścić tak łatwo” – mówił po biegu.
„Nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczyłem, a startowałem przecież na całym świecie” – dodał, opisując atmosferę na trasie.

Ostatecznie zegar zatrzymał się na 2:58:47. To czas, który nie tylko pozwolił zejść poniżej trzech godzin, ale też symbolicznie domknął 24 lata biegania na królewskim dystansie. W Bostonie Piotr Suchenia nie szukał spektakularnego gestu. Wybrał finisz mocny, świadomy i uczciwy wobec własnej historii. I właśnie dlatego ten ostatni maraton brzmi bardziej jak starannie postawiona kropka niż zwykły sportowy wynik.

„To była piękna przygoda” – podkreślił.
„Maraton to dystans, który bardzo szybko weryfikuje słabe punkty i nigdy nie wybacza błędów” – przypomniał na koniec.

Dla Gdyni to kolejny mocny ślad na sportowej mapie. Zawodnik związany z miastem od dwóch dekad kończy karierę w miejscu, które dla maratończyków jest niemal mitem. A takich historii nie zapisuje się przypadkiem.

na podstawie: Urząd Miasta.