Świadectwa, kwiaty i duma. Gdyńska szkółka ukraińska zamknęła rok

Podczas uroczystości w Miejscu Otwartym w Gdyni zamiast zwykłego szkolnego pożegnania były kwiaty, wyszywanki i świadectwa wręczane z wyraźnym wzruszeniem. Ponad setka dzieci odebrała dyplomy po roku pracy w Sobotniej Szkółce Ukraińskiej, a na sali nie brakowało rodziców, rodzeństwa i pytań o to, czemu podobne zajęcia nie ruszają także w wakacje. To jedna z nielicznych takich placówek w Polsce, a dla wielu rodzin – miejsce, w którym język i korzenie nie znikają między jedną a drugą szkolną ławką. W Gdyni szkoła działa od 2024 roku i od początku przyciągała uwagę większą, niż zakładano.

• Na zakończeniu roku nie było pośpiechu. Były cenzurki, kwiaty i pytania o kolejne zajęcia
• Dla wielu dzieci to sposób, by nie zgubić języka rodziców
• W szkolnej sali integracja oznacza coś więcej niż naukę na lekcjach

Na zakończeniu roku nie było pośpiechu. Były cenzurki, kwiaty i pytania o kolejne zajęcia

Na zakończenie roku przyszli uczniowie, których jest blisko 150, razem z rodzicami i bliskimi. W trakcie uroczystości rozdawano cenzurki, pojawił się słodki poczęstunek, a dzieci żegnały się z nauczycielami, których widują w soboty przez cały rok szkolny. Atmosfera była świąteczna, ale bez szkolnego patosu – bardziej jak spotkanie kilku pokoleń, które dobrze wiedzą, po co to miejsce istnieje.

Wiceprezydentka Gdyni Oktawia Gorzeńska podkreśliła, że chodzi o przestrzeń otwartą dla ludzi z różnych środowisk i kultur.

„Gdynia to miasto otwarte” – mówiła, dodając, że Sobotnia Szkółka Ukraińska już od startu cieszyła się dużym zainteresowaniem i dziś należy do największych tego typu szkół w kraju.

To ważna informacja także z praktycznego punktu widzenia – przy takiej liczbie zapisanych dzieci widać, że potrzeba nauki poza zwykłym planem lekcji nie jest chwilowa. W szkołach sobotnich rodziny szukają nie tylko zajęć, ale też stałego rytmu, który pomaga dzieciom utrzymać kontakt z językiem i nie wypaść z niego wraz z codziennym szkolnym pośpiechem.

Dla wielu dzieci to sposób, by nie zgubić języka rodziców

Wśród uczestników uroczystości była siedmioletnia Eleonora. Urodziła się w Polsce, nigdy nie była w Ukrainie, a jej pierwszym językiem jest polski. Jej mama, Anastasiia Nikiforowa, mówiła wprost, że zależy jej na tym, by córka mówiła także po ukraińsku.

„Korzenie są ważne, tożsamość jest ważna” – podkreśliła.

To właśnie tu najlepiej widać sens sobotnich zajęć. Dzieci uczą się przede wszystkim języka ukraińskiego i historii Ukrainy, ale mają też lekcje polskiego jako obcego, zajęcia wyrównawcze oraz przygotowanie do egzaminów w polskiej szkole. W razie potrzeby mogą skorzystać również ze wsparcia psychologicznego. Dla rodzin, które muszą godzić dwie rzeczywistości językowe i szkolne, to wsparcie bywa równie ważne jak sam program nauczania.

Z wypowiedzi Iryny Grynishak, koordynator Miejsca Otwartego, wynikało też, że szkoła nie jest wyłącznie miejscem lekcji. To przestrzeń, w której dzieci mogą rozwijać język i kulturę, a kiedy trzeba – dostać pomoc, która ułatwia im odnalezienie się w zwykłej polskiej szkole.

W szkolnej sali integracja oznacza coś więcej niż naukę na lekcjach

Dyrektor Sobotniej Szkółki Ukraińskiej Wojciech Jankowski zwrócił uwagę, że integracja nie polega na porzuceniu własnej historii. W jego ocenie najlepsze efekty daje model, w którym dzieci zachowują język i kulturę domu, a równocześnie uczą się języka kraju, w którym żyją, i uczestniczą w jego codziennym życiu.

„Integracja jest koniecznością, nie oznacza rezygnacji z własnej tożsamości” – zaznaczył.

To podejście dobrze tłumaczy, dlaczego podobne placówki są tak potrzebne właśnie w dużym mieście. Dla jednych rodzin to lekcja języka, dla innych wsparcie w szkolnych trudnościach, a dla wszystkich – stały punkt, który pomaga dzieciom nie rozrywać więzi z domem i jednocześnie odnajdywać się w polskim systemie edukacji. W Gdyni ta szkółka już nie tylko istnieje, ale wyraźnie rośnie w znaczeniu.

na podstawie: UM Gdynia.